Na een "woelige" nacht aan boord van
de King of Scandinavia
wacht het ontbijt, geserveerd op deck 8, door weer dezelfde
zangeres, John Travolta en collega's, ditmaal geholpen door
een aantal Fillipino's met het bekende splaakgeblek.
Tussen de tafels door laverend met dienbladen "flesh olange
juice, yammie yammie!"
Kosten: 7 euro per glas, pakweg 3 pakken Appelsientje dus.
No thanks, ik pak het wel uit de automaat aan de bar, want:
al betaald, alleen geen glas op voet én geen aardbei op de
rand, maar wel koud, en yammie yammie bij de scrambled eggs!
Intussen komt er land in zicht, dus na het ontbijt snel naar de
hut, fototoestel erbij pakken, jas aan en naar deck 9.
Het havenhoofd van Newcastle is
het eerste zichtbare bewijs
dat we op de goeie weg zijn.
En: de zeegang is nu weg, de boot glijdt als over een
biljartlaken naar de kade, waar de trossen door Fillipino's
zonder olance juice, maar met fluoriserende overall overgegooid
worden naar de havenwerkers die de boot afmeren.
En daar ligt ze: the King of Scandinavia...
Beetje tegenstrijdig, maar schip is nu eenmaal vrouwelijk.
Zelfs the King of Scandinavia is ooit op haar maiden voyage
geweest, maar dat is al een tijdje terug ;-)
Via de intercom wordt op vriendelijke wijze gevraagd of we als
de sodemieter naar de auto willen gaan, want er komen weer
50 andere passagiers die naar IJmuiden willen.
Op naar de auto dus!
Hier ergens moet 'ie staan, en dat klopt uiteindelijk.
Instappen, wachten tot de klep opengaat, en in de tussentijd
het navigatiesysteem maar opgestart.
Evenals vorig jaar worden we vergezeld door Kate v1.0, de
zoetgevooisde stem á la nieuwslezeres van de BBC die ons
vriendelijk doch beslist de ene na de andere "roundabout"
overjaagt, "taking the third exit" en wee je gebeente als je
niet
luistert, "recalculating route" en "turn back where possible" is
de sanctie op ongehoorzaamheid.
Maar: ze weet de weg beter dan ik, zoals later blijkt...
De route loopt via Edinburgh pal naar het noorden, met
Beauly wederom als eindbestemming c/q thuisbasis voor de
komende 6 dagen.
Vorig jaar schoten we door stress, een uiterst prikkelbare
Kate v1.0, en onwennigheid met het links rijden in één keer
de grens over: dit jaar niet!
Zoals het welkomstbord laat zien is
Schotland, net als bij ons
Friesland, tweetalig.
De voertaal is Engels (met een loodzwaar accent) maar een
deel van de Schotten spreekt nog Gaelic, gelukkig.
Onverstaanbaar, maar dat heeft z'n charmes, toch?
Totdat je (zoals ik vorig jaar) de navigatie van Kate v1.0 niet
meer kunt vertrouwen, en ergens de weg gaat vragen!
Mijn Engels is goed, mijn Schots redelijk, mijn Gaelic nihil.
Heeft toen heel wat kilometers, zweetdruppels en bescheiden
vloekjes in onvervalst Zaans gekost, terwijl Kate v1.0 er niets
aan kon doen, was een foutje van ondergetekende...
Ging dit jaar een stuk beter!
5 november 2009, schitterend weer op weg naar Beauly.
Moeder Natuur weet hoe je een bijna jarige Schotland-freak
moet verwennen.
En Iain, de eigenaar/kok/baas van het hotel ook!
Diezelfde avond kwamen 2 doedelzakspelers hun kunsten
vertonen, wel het láátste wat we verwacht hadden :-)
Foto's zijn genomen in de "Lounge"
van het hotel, welke tevens
als huiskamer fungeert voor Cathy en Iain.
Typisch Schots familie-hotel dus, waar er helaas niet zo veel
meer van zijn, door allerlei oorzaken.
Op nummer één met stip: het rookverbod.
Heeft al heel wat horecabedrijven de kop gekost!
"A couple of pints" later, met bijbehorende "Dram" oftewel
whisky is het bedtijd, de rit van Newcastle "all the way" naar
Beauly eist zijn tol, de luiken vallen dicht.
Morgen weer een dag, en: jarig! :-) |
